FA | EN

سیم جوش CuP-179

  • بریزینگ

سیم جوش CuP-۱۷۹ (Brazing)

CuP-۱۷۹  یکی از آلیاژهای لحیم‌کاری سخت از خانواده‌ی فسفر-مس (Copper-Phosphorus) است که برای لحیم‌کاری مس و آلیاژهای آن طراحی شده است. این آلیاژ در استاندارد ISO ۱۷۶۷۲ تعریف شده (در استاندار های دیگر به نام CP۲۰۳ نیز شناخته می شود )   و به عنوان یکی از انتخاب‌های اقتصادی و کارآمد برای اتصال مس به مس (و گاهی مس به برنج) شناخته می‌شود.

 

ترکیب عناصر موجود در CuP-179

عنصر

درصد وزنی

P (فسفر)

6.2%

Cu (مس)

93.8%

فاقد نقره و کادمیم است، و بنابراین گزینه‌ای اقتصادی محسوب می‌شود. فسفر نقش اکسیدزدا (deoxidizer) دارد، به همین دلیل هنگام اتصال مس به مس، نیازی به استفاده از فلاکس نیست.

 

 

مزایای CuP-۱۷۹

  1. لحیم‌کاری بدون نیاز به فلاکس (در اتصال مس به مس):
    به‌دلیل وجود فسفر، از اکسید شدن جلوگیری می‌کند و اتصال تمیز ایجاد می‌شود.
  2. قیمت اقتصادی:
    به‌دلیل عدم وجود نقره، گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه برای کاربردهای عمومی در سیستم‌های مسی است.
  3. سیالیت مناسب:
    در دمای مناسب، روانی کافی دارد و شکاف‌ها را به‌خوبی پر می‌کند.
  4. اتصالات مقاوم و بادوام:
    در برابر فشار، لرزش، و نوسانات حرارتی نسبتاً مقاوم است.
  5. سازگاری با عملیات مکانیزه و اتوماسیون صنعتی
    )
    مثل کوره‌های لحیم‌کاری یا سیستم‌های شعله‌اتومات(

 

کاربردهای CuP-۱۷۹

  • صنایع تبرید و تهویه مطبوع (HVAC/R):
    اتصال لوله‌های مسی سیستم‌های سرمایش، پمپ‌های حرارتی و مبرد
  • لوله‌کشی گاز و آب مسی:
    اتصال در خطوط انتقال با فشار متوسط
  • سیستم‌های خورشیدی و مبدل‌های حرارتی:
    برای لحیم‌کاری مجموعه‌های مسی
  • اتصال سیم‌ها و شینه‌های مسی در برق صنعتی

 

نکات فنی مهم

نکته

توضیح

عدم استفاده برای فولاد یا نیکل

فسفر با این فلزات واکنش داده و باعث شکنندگی اتصال می‌شود

نیاز به فلاکس برای اتصال مس به برنج یا برنز

در این حالت به دلیل احتمال اکسید فلز پایه، استفاده از فلاکس مناسب ضروری است

دمای بالا هنگام لحیم‌کاری

شعله باید یکنواخت باشد تا از سوختگی یا اکسید شدن جلوگیری شود

حساسیت به فاصله اتصال (Clearance)

فاصله بهینه برای اتصال: 0.05 تا 0.15 میلی‌متر